Biografie Barbra Streisand

Mini Biography Barbra Streisand

Barbra Streisand is an American singer, actress, director and producer and one of the most successful personalities in show business. Born in Brooklyn, New York, in 1942, from a middle class Jewish family, she grew up dreaming to become an actress (or even an actress / conductor, as she happily describes her teenager years in one of her concerts). After a brief period as nightclub singer in New York and Off-Broadway performer, in which she began to rise interest and admiration thanks to her original and powerful vocal talent, Streisand debuted on Broadway in the 1962 musical comedy "I Can Get It For You Wholesale" by Harold Rome, receiving a Tony Award Best Supporting Actress nomination and a New York Drama Critics Poll award. The following year, she reached great commercial success with her first Columbia solo releases "The Barbra Streisand Album"(multiple Grammy winner, including "Best Album of the Year") and "The Second Barbra Stresand Album" (her first RIAA Gold Album); her first albums, mostly devoted to composer Harold Arlen, brought her also critical praise and, most of all, large popularity in all US. In 1964 she continued to increase her fame due to a new original Broadway show, "Funny Girl" by Jule Styne and Bob Merrill, a musical based upon the life of 30's comedienne Fanny Brice; the show main song "People" became her first hit and Barbra appeared on Time magazine cover. After many TV show appearances as guest star, like "The Judy Garland Show" (for which she was nominated for an 1963 Emmy), she signed an exclusive contract with CBS for a series of annual TV special:

 "My Name is Barbra" (1964, Emmy winner) and "Color me Barbra" (1965, her first work in color) were extremely successful. After a brief London stage period and the birth of her son Jason Gould (with then-husband Elliott Gould), in summer 1967 she gave a memorable free concert in New York, "A Happening in Central Park", that was filmed and later cut as a TV special; then, she flew to Hollywood for her first movie, the film version of her Broadway success "Funny Girl": the picture, directed by William Wyler, opened in 1968 and became an hit even abroad, making Barbra an international "superstar" and multiple award winner, including her first Oscar as Best Actress. After continuing screen musical experiences with Gene Kelly's "Hello Dolly" (1969) and Vincente Minnelli's "On a clear day You Can See forever" (1970), she preferred to run into comedies, like "The Owl and the Pussycat" (1970) and smash hit "What's Up Doc"(1972) and dramas, like almost surreal "Up the Sandbox" (1972) and celebrated classic "The Way We Were" (1973), by Sydney Pollack with Robert Redford, in which Streisand gave of her finest performance. The song "The Way We Were" (written by Marvin Hamlish and the Bergmans) became one of Barbra's biggest hits and most memorable and famous songs. Returning on TV for a new special conceived as a musical journey all around many different World styles, "Barbra Streisand and other Musical Instruments" (1973), she returned (for contractual reasons) to her Fanny Brice role in "Funny Lady"(1975) and she adventured herself into her first extremely personal filming project "A Star is Born" (1976), one of the biggest hits of the year, for which she won Best Actress Golden Globe and her second Oscar for the song "Evergreen". Always extremely busy on the discography side, with a generally -at least- new album per year throughout all the 70's and 80's, she collected many high successful projects in the period, including songs as "You Don't Bring Me Flowers" (duet with Neil Diamond), "Enough is Enough" (with Donna Summer) , "The Main Event" (from a Barbra's comedy with friend Ryan O'Neal) and the album "Guilty", written for her by Bee Gee's Barry Gibb, that sold more than 10 million copies Worldwide. Streisand debuted as a director with the musical drama "Yentl" (1983), portraying a Jewish girl who has access to the world of culture disguised as a man. The movie received generally positive reviews and the beautiful score by Michel Legrand and lyricist Marilyn and Alan Bergman stands up as one of Streisand's finest musical works. At the 1983 Oscars, the movie was presented with many nominations (winning in 2 categories) but not received a Best Directing nomination, causing great controversy and bitterness among fans: nowadays, this exclusion is still considered among the biggest "snubs" in Oscar History. After the unexpected immense success of Grammy Award winner "The Broadway Album" (1985), that contributed to introduce the world of American musical theatre (with great regard for Sondheim's) to an all new generation of audiences, Streisand gave a memorable concert, after 20 years of stage silence, simply named "One Voice" (1986), to an all star audience; she subsequently returned to the cinemas in the adaptation of "Nuts"(1987), a drama directed by Martin Ritt, in the sensitive role of a prostitute accused of murder who fights for not being considered mentally "insane" by law. 


In 1991, Barbra directed "The Prince of Tides", probably the pinnacle of her screen career, playing the role of a psychiatrist who tries to help a man (Nick Nolte) in finding pieces of his past life: the motion pictures received 7 Oscar Nominations (but again NOT for Best Directing) and a nomination from Director Guilds of America. In 1994 she returned on stage after 27 years for a series of all sold out concerts (for the televised version of one of these, she won another Emmy). In the 90's she broke several personal records: with two #1 albums ("Back to Broadway",1993 and "Higher Ground",1997) she became the only artist to achieve n°1 album in Billboard in the 60s,70s,80s and 90's; eventually, she extended this record with a fifth decade of success in 2009 with the jazz album "Love is the Answer". In 1996, she starred in her third and last picture as director, "The Mirror Has Two Faces", along with Jeff Bridges and Lauren Bacall, one of the very few pictures with a "happy ending". "The girl got the guy" even in the real life: in 1997 Barbra married well know TV actor James Brolin. Focusing herself again in concerts in 2000 ("Timeless") and in 2006-2007 (with even a European tour), Barbra made only two more films, having a supporting role as sex therapist mother in the Ben Stiller's funny saga "Meet the Fockers" (2004) and "Little Fockers" (2010), alongside Dustin Hoffmann and Robert De Niro. She published a book devoted to her "Passion for Design" (2010) and celebrated her friendship with the Bergmans with an entire album of their songs, "What Matters Most" (2011), that debuted in the top 10. After a long pause from active filming, she's currently working to a film version of the well known Jule Styne's musical "Gipsy" and she will return in a starring role for the 2012 holiday season with "Guilt Trip", a mother/son picture, co-starring Seth Rogen and directed by Anne Fletcher.


In almost 50 years of career, Streisand has contributed to the show business industry in an a personal and unique way, collecting a large fan-base that embraces more generations: despite the immense powerful and recognizable vocal range, most of her funny, often self deprecating, humor, side by side her serious dramatic sensible performances and strong politics, Streisand originality shines in her constant and pure research for "Beauty": a strong and romantic conception in which Love stands out as the main feeling to find in ourselves to be shared with others. That's her extremely positive and optimistic message that sounds "evergreen" nowadays more than ever. Not bad for a girl who came from Brooklyn with a "who-cares-if-I'm-not-a-beauty" look and an immense talent, whose perfection is undoubtedly the result of her imperfections.

In 2013 will Brbra Streisand come to Amsterdam for 2 live concerts, i think this Barbra Streisand ( 71 years ) is still number 1 in the world.

Now september 2014 a new album from Barbra with the name Partners.

In 2015 sorry to say no new releases, great news in december 2017  a new album from Barbra Streisand  The Music The Memories & The Magic !



Frits Vinju


Zangeres, filmster, regisseuse, tekstschrijfster, producer, diva. Meer dan honderd miljoen verkochte lp's en cd's, meer dan een miljard dollar winst uit vijftien films, onderscheidingen als Oscars, Emmy's, Grammy's, Tony's en Golden Globes, de enige die drie filmcontracten afsloot zonder ooit voor een camera te hebben gestaan, de enige die met een album in vier achtereenvolgende decennia nummer één op de Amerikaanse hitlijst was. Zelfs Frank Sinatra lukte dat niet.Als 49-jarige, in 1991, toen ze de Grammy Legend Award ontving: 'Ik voel me geen legende, maar een project in ontwikkeling.'Niet alleen de sportwereld leeft van records. In de show biz mogen ze ook graag met dergelijke cijfers goochelen, en vooral Amerikanen lijken er maar geen genoeg van te krijgen. James Spada, gevierd levensbeschrijver (Bette Davis, Grace Kelly, Peter Lawford), speelt daar vakkundig op in. Zijn nieuwste biografie, Streisand - Her Life, heeft soms zelfs wat weg van The Guinness Book of Records. (En op andere momenten van het telefoonboek van Hollywood en Broadway.)Vrijwel alles komen we dank zij Spada te weten van Barbra Streisand, maar één vraag blijft na 535 pagina's onbeantwoord: is zij inderdaad een bitch?Ja, roepen al haar tegenstanders - en dat zijn er nog al wat - volmondig.Nee, roepen al haar aanhangers - en dat zijn er nogal wat - even volmondig.Sydney Chaplin, tegenspeler in het kassucces Funny Girl, de toneelversie: 'Zo er iets aardigs in haar zit, houdt ze dat goed verborgen.' Zijn haat was dermate groot dat hij tijdens intieme scènes herhaaldelijk 'neus' in haar oor fluisterde, of obsceniteiten.Bij filmopnamen gingen horden cameralui, belichters en regisseurs voortijdig op de loop, veranderden acteurs van bereidwillige collega's en minnaars in vuurspuwende opponenten en zwoeren actrices eeuwige wraak op La Streisand.De reden, zo legt Spada uit, was vaak heel simpel: Streisand is een perfectioniste, die zich met letterlijk elk onderdeel van haar vak bemoeide en tot groot verdriet van al die andere superego's ook van elk onderdeel verstand bleek te hebben. Tel daarbij een grote mate van onzekerheid en zelfkritiek op plus een meer dan gemiddelde dosis eerzucht en haar bitchy gedrag is nagenoeg verklaard. Meent Spada.Het bevriende kamp vindt haar allerminst een haaibaai, maar spreekt van een in zichzelf gekeerde, kwetsbare vrouw, geplaagd door een angst voor mensenmassa's. Niets jaagt haar meer schrik aan dan uitzinnige fans aan de uitgang van kleedkamer of studio. Het hield haar 22 jaar af van een live-optreden.Als Barbara Joan werd zij op 24 april 1942 in New York geboren uit joodse emigranten. Nog geen anderhalf jaar later overleed haar vader. Haar grootouders ontfermden zich over de weduwe en haar twee kinderen, wat minder een daad van liefde dan van barmhartigheid was. Broer Sheldon zal zich later herinneren: 'In dat huis bestond geen liefde. Barbara en ik verstopten ons onder tafel om aan aframmelingen te ontkomen.' Haar moeder, verteerd door verdriet, had daar geen oog voor, zoals haar later wel meer zou ontgaan waar het om Barbara ging.Van een gelukkige jeugd was geen sprake vanwege de armoede, het verstikkende appartement en een van liefde verstoken moeder. Ook was er een stiefvader die zijn vrouw sloeg en zijn oudste dochter geestelijk mishandelde door vrijwel dagelijks haar uiterlijk te bespotten. Wanneer ze geld voor een ijsje vroeg, reageerde hij met: 'Nee, je bent niet mooi genoeg.' In die periode liep ze oorsuizingen op. Ze heeft er nog altijd last van: 'Ik hoor nooit de stilte.'Barbara vluchtte in de muziek en droomde weg voor het tv-scherm. Op school was zij een van de betere leerlingen, maar tegelijkertijd een loner. In de herinnering van haar medeleerlingen was zij iemand die zich altijd afzijdig hield. Maar tegelijk was zij iemand die met de onverzettelijkheid van een stoomwals carrière wilde maken als actrice, of desnoods als zangeres. Een stage bij het Cherry Lane Theater gaf de vijftienjarige dan ook het gevoel dat zij de eerste schrede had gezet op een weg die naar Broadway moest leiden.Van die stap tot Streisands debuut op Broadway (in 1962 in de musical I Can Get It for You Wholesale) beschrijft Spada minutieus de moeizame omzwervingen langs tweederangs-theatertjes en nachtclubs van uiteenlopend allooi. Opvallend dat velen zich haar uit die periode voornamelijk herinneren als een slonzig, weinig attractief, ongemanierd meisje, dat verbeten een plaatsje in die overvolle show-wereld bevocht en daarbij niets of niemand ontzag. Zijzelf legde later uit dat haar gedrag terug te voeren was op haar angst te falen.Om vijf over half tien op de avond van 4 maart 1962 werd Barbra - de derde a was inmiddels verdwenen - in één klap een Broadway-ster. In de rol van Miss Marmelstein ontpopte ze zich als een rasechte comédienne met een zangstem die niemand onberoerd liet. La Streisand was geboren en zou meer dan dertig jaar de schijnwerpers op zich gericht houden.Van haar eerste salaris kon ze een telefoonaansluiting bekostigen. Ze nodigde elk lid van de cast uit haar 's avonds te bellen. De telefoon ging één keer over: Elliott Gould. 'Je was briljant vanavond', vertelde hij haar. Hij werd haar eerste echtgenoot en de vader van haar enige zoon, Jason. Later zou Gould vertellen dat Barbra hem die avond aan zijn moeder had doen denken.Als een bezeten historicus werkt Spada zich door het leven van Streisand heen, met een overvloed aan data, namen en titels èn records. Zo is haar eerste lp, The Barbra Streisand Album, het meest succesvolle debuutalbum aller tijden (74 weken in de Top-40). Tv-historie schreef ze met haar optreden in 1963 in de Judy Garland Show. Ze veroverde Hollywood (op de pers na) stormenderhand met een show in de Cocoanut Grove. En ze werd definitief een levende legende in Funny Girl, zowel op de planken als voor de camera's.Ze zong voor staatshoofden en had vermoedelijk met één van hen (Trudeau) een affaire. Ze had verhoudingen met megasterren als Omar Sharif en Don Johnson, maar wees de kapper-miljonair Jon Peters aan als haar grote liefde. Ze bewees haar dramatische talent in een film als Yentl, waarvoor ze het Rijksmuseum in Amsterdam bezocht om Rembrandts licht te 'vangen'. Ze zong duetten met Neil Diamond en Barry Gibb en was in Hollywood haar eigen regisseuse en producer.Spada doet alles tot in detail uit de doeken. Het vergt een lange adem om Streisand bij te houden bij het bereiken van al die toppen.In de lente van 1993 keerde zij live als zangeres terug op het podium. Gebrek aan contant geld dwong haar er toe haar afkeer voor mensenmassa's te overwinnen. Een klein jaar later kondigde ze haar eerste tournee in 28 jaar aan. Hoewel de prijs van de duurste kaartjes in de Verenigde Staten ruim vijfhonderd gulden bedroeg, waren er vijf miljoen aanvragen voor driehonderdduizend toegangskaarten. Het Londense Wembley was zo snel uitverkocht dat The Guinness Book of Records vermelding overwoog.Wat blijft er dan nog te wensen over?Barbra Streisand dit jaar in een tv-interview met Larry King van CNN: 'Meer vrede in mijn leven. Niet zo vaak kwaad worden. Bepaalde gevoelens kunnen overbrengen.'James Spada: Streisand - Her Life.Crown Publishers, import Nilsson & Lamm, ¿ 50,50.

Met vriendelijke groet,
Frits Vinju

Schrijf een reactie: (Klik hier)
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

Gisteren | 12:49

Beste Julius groet Frits Vinju

26.11 | 13:13

Ik heb nog een foto van mijn schoonvader uit de tijd , maar weet niet hoe ik deze kan toevoegen. Dries van Eekelen bokste bij Jan Loosekoot in de Valkenburgstr

25.11 | 14:45

Heer Ferringa, Deze naam zegt mij niets, ik ben ook van een andere generatie, wellicht kan ik wat oudere sporters eens vragen, groet Frits

25.11 | 12:01

Hallo, zegt de naam Andries van Eekelen u iets ?
Nu 87 jaar en gebokst in de jaren 50.

Je vindt deze pagina leuk
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen